Nadprzewodnictwo struktur perowskitowych

Dla polikrystalicznych spieków tlenkowej ceramiki piezoelektrycznej o strukturze perowkitowej właściwości nadprzewodnictwa stwierdzono już 50 lat temu w 1966 dla tytanianu strontu SrTiO3. Redukcja lub domieszkowanie jego właściwości półprzewodnikowe do nadprzewodnictwa w 0,3K. Kolejnymi nadprzewodnikami z tej grupy minerałów lub związków chemicznych spiekanymi w konwencjonalnym procesie, były związki LiTiO3 – nadprzewodnictwo do 13,7 Ki Ba(Pb, Bi)O3 nadprzewodnictwo do 13 K. Ponieważ zakres temperatury nadprzewodnictwa leżał poniżej analogicznego zakresu osiąganego dla metali i ich stopów, czyli 23 K, wyniki te nie budziły zainteresowania. Dopiero w 1986 roku uzyskany został wyraźny skok temperatury krytycznej do 35 K dla perowskitów układu La2-xAxCuO4 (gdzie A = Ca, Sr, lub Ba), w tym samym roku został podniesiony do 98 K i dwa lata później do 115 K. W tym momencie narodziła się technologia nadprzewodników wysokotemperaturowych, których temperatura jest tożsama z temperaturą ciekłego azotu.

Perowskity są tak obiecującymi minerałami, że warto się nad ich strukturami pochylić. Można sobie wyobrazić cegły powlekane cienką warstwą perowskitową, która zamienia promieniowanie słoneczne na prąd elektryczny. Dotychczas uzyskano efektywność przemiany fotovoltaicznej na poziomie 10-12% ale jeśli sobie wyobrazimy przeminę na poziomie 90-100 % to jest możliwe że budynki będą samodzielnie się zasilały w energię elektryczną co by było rewolucją na poziomie wynalezienia koła. Badania petrograficzne (petrographic examination) są nadal w powijakach, co prawda opisano wiele minerałów o strukturze perowskitów ale nadal są one słabo poznane.

Minerały ziem rzadkich Nadprzewodniki Perowskity